گفتن در نماز منسوخ شد . و بروايتى ديگر مصطفى عليه السّلام گفت - انّ صلوتنا هذه لا يصلح فيها شيء من كلام الناس ، انّما هى قراءة و تسبيح و دعاء . وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ - رزق اينجا گفته‌اند كه نصابهاى زكات است - نصاب شتر و گاو و گوسپند و غله و خرما و انگور و مال تجارت و زر و سيم و صاع فطر - و نفقه اينجا زكات است پس آن گه صدقات خداوندان كفاف و ايثار درويشان به آن ملحق است . سدى گفت اين نفقهء مرد است بر عيال و زيردستان خويش كه پيش از فرايض زكات اين آيت فرود آمد ، و حقيقت رزق آنست كه آدمى را ساختند تا بوى ارتفاق و انتفاع گيرد ، چون طعام و لباس و مسكن از وجه حلال يا از وجه حرام همه رزق است ، اللَّه اينهمه آفريده و به بنده رسانيده يكى را حلال روزى و به آن رستگار ، يكى را حرام روزى و به آن گرفتار . روى عن النبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم انّه قال - انّ روح القدس نفث فى روعى انّ نفسا لن تموت حتى تستكمل رزقها ، فاتقوا اللَّه و اجملوا فى الطّلب ، خذوا ما حلّ و دعوا ما حرّم . قومى گفتند رزق تمليك است - و ممّا رزقناهم اى ملّكناهم - و اين باطل است كه مرغان هوا و ددان صحرا را از اللَّه روزى ميرسد و ايشان را ملك نيست . و داود عليه السّلام اين دعا بسيار گفتى : - يا رازق النّعاب فى عشّه و جابر العظم الكسير المهيض - اى خداوندى كه بچّهء مرغ را در آشيان روزى دهى - گويند اين بچّهء غراب را ميگويد و ذلك انّه يقال اذا تفقّأت « 1 » عنه البيضه خرج ابيض كالشحمة - فاذا راه الغراب انكره لبياضه فتركه ، فيسوق اللَّه تعالى البق عليه فتقع عليه لزهومة ريحه فيلقطها و يعيش بها الى ان يحمّم ريشه . و يسوّد ، فيعاوده الغراب و يألفه و يلقّمه الحبّ . وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ - قول عبد اللَّه مسعود و روايت - ضحاك از ابن عباس آنست كه اين آيت در شأن مؤمنان اهل كتاب فرو آمد . عبد اللَّه سلام و اصحاب وى كه بتورات و انجيل و زبور ايمان دادند و بپذيرفتند و به قرآن تمسّك

--> ( 1 ) تفقأت اى تشفقت و انشقّت